Sabar je la

Aku tengok kalendar kat atas meja. Laa.. Dah 10 hari sudah kita berpuasa. Pejam celik, pejam celik, cepat la plak masa berlalu. Kalu masa 1st day puasa dulu, lambat bukan main lagi. 1 jam duduk dalam lecture hall pun rasa naik kebas punggung di buatnya. Terpaku kat situ, tak bergerak-gerak. Bosan yang teramat la sangat.

Sekarang ni dah okay. Nasib baik aku ni jenis yang boleh tahan sabar, walaupun kekadang rasa nak meletup macam gunung berapi. Tapi, tak baik la. Tu kan ilmu, kena belajar la. Suka ke tak suka ke, belasah je.

Tengah tengok kalendar nie, tangan terasa gatal la plak. Siap buat kira-kira lagi, menghitung hari bila la aku nak balik Terengganu. Kalau masa kecik-kecik dulu, kalau sebut je kene kira, mesti tak cukup kalau guna ngan tangan. Siap guna kaki lagi. Biasa la, dulu, otak lambat nak pick up. Sekarang ni dah advanced. Boleh congak dalam kepala lagi, walaupun pada hakikat yang sebenar aku tak berapa suka ngan Math. Lantak la..

Aku pun guna la segala operasi yang aku belajar masa kat sekolah dulu, tak termasuk dengan rumus-rumus ngan formula yang kena hafal tau. Kalau dulu tak ingat formula, jawabnya berdiri la kat atas kerusi. Muka ni bukan main tebal lagi.. Malulah yang teramat sangat. Kekawan yang lain dah berdekah-dekah ketawa kat aku. Apsal??

**********

Kira punye kira, masih ada lagi 2 minggu, atau dalam erti kata lain 14 hari. Huh.. Lambat lagi tu. Macam-macam boleh jadi dalam masa tu. Aku bukannya apa, dah lama sangat tak balik, mestilah rindu. Dah sebulan lebih dah aku duk kat sini. Lain la kalau Perlis ngan Terengganu tu dekat macam Alor Setar. Boleh la aku balik tiap-tiap minggu. Tepon je ayah aku, mesti dia datang ambik la. Aku kan puteri bongsu dia..

Si anak: Salam ayoh. Atie abih doh kelah ni. Mari ar ambek.
Si ayah: Ho. Tunggu ar lu, kekgi ayoh mari ambek. Soh beng gi mane- mane ar. Tunggu je situ. Kekgi aku cari dok jupe plok.
Si anak: Okay!!

Kalau sekali sekala boleh la buat macam tu.. Cuba buat tiap-tiap minggu, mesti kene marah la punye..

Si anak: Salam ayoh. Atie abih doh kelah ni. Mari ar ambek.
Si ayah: Salam. Mung ni, tak dop kije lain ke. Balik sokmo. Wak nyusoh ke aku ada, gi ambik, gi ato. Ingat ayoh ni drebar ke?? Wak abih pitih ade. Minyok lening bukannya muroh! Soh beng balik ar.

Yeay!!! Padan muka aku!!

**********

Bercerita pasal balik,kawan aku si Zel nie, asyik balik je kat rumah dia. Tiap-tiap minggu balik. Lepas tu mulalah publish kat wall Fb dia "I'm home!! Good to be at home!!".. Menyampah aku. Geram pun ada. Rasa nak cekik-cekik je dia ni dan kunci dia dalam bilik. Baru tau.. Sakit hati tau tak?? Lain kali kalau nak balik, ajak la aku sekali.

Tapi ada kebaikan jugak kalau duduk jauh ngan keluarga. Aku belajar untuk lebih berdikari dan tabah dalam menghadapi cabaran hidup. Yelah, orang selalu kata, kalau anak bongsu nie, perangai dia sangat la manja dan terlalu bergantung ngan mak bapak. Nie yang buat aku sakit hati. Sesedap rasa je diaorang nie nak kutuk aku. Benci tau!! Lantak la. Tak kisah la apa orang nak kata, yang penting keluarga aku lebih memahami diri aku.

**********

2 minggu lagi nak balik, tapi dalam kepala nie, dah buat macam-macam plan. Assignment tu makin bertimbun-timbun nak kena siapkan.Fokus utama sebelum balik raya, siapkan assignment dulu, kalau tak, jawabnya kene bawak balik la. Tak mau beraya ngan assignmnet!!! Argh!!! Tidak!!!!

YA ALLAH!! Berilah aku kesabaran yang tinggi..

Terengganu, tunggu je la kepulanganku pada 4/9.. Dah tak sabar nak balik beraya ngan keluarga!!! Miss you so much!!!!






Comments

Post a Comment